Pierwsze objawy cukrzycy

Pierwsze objawy cukrzycy

Cukrzyca to choroba metaboliczna, która w początkowym etapie może być trudna do rozpoznania. Jej podstawowym objawem jest podwyższony poziom glukozy we krwi. Można go jednak sprawdzić jedynie w badaniu laboratoryjnym lub za pomocą glukometru. Dodatkowo, w wielu przypadkach, choroba przez długi czas nie daje jawnych sygnałów, a te które się pojawiają, mogą być niespecyficzne.

Pierwsze objawy cukrzycy

Wszelkie symptomy choroby związane są z hiperglikemią, czyli zbyt wysokim stężeniem glukozy we krwi. Jednak wiele z tych objawów może być łatwo przypisanych innym schorzeniom i czynnikom zewnętrznym, co zdecydowanie utrudnia rozpoznanie.

Hiperglikemia prowadzi do uszkodzenia i zaburzeń czynności wielu narządów. Najczęstsze objawy tego stanu to wzmożone pragnienie (polidypsja), częste oddawanie moczu (wielomocz, poliuria). W wyniku odwodnienia, które się rozwija można zaobserwować wysuszenie błon śluzowych i zmniejszenie elastyczności skóry. Często pojawiają się również trudne do wyleczenia zakażenia skóry, a także infekcje intymne (bakteryjne i grzybicze). Charakterystyczne jest osłabienie organizmu i nadmierna senność, apatia, a nawet skłonność do depresji. U diabetyków może wystąpić też nagłe schudnięcie, mimo wzmożonego apetytu.

W przypadku bardzo wysokiego poziomu glukozy rozwija się kwasica ketonowa – kwaśny zapach oddechu, bóle brzucha, wymioty, zaburzenia świadomości, głęboki i spowolniony oddech, a nawet śpiączka. Jest to stan, który może zagrażać życiu.

Pomiary glikemii

Jak wspomniano, wiele przypadków choroby, szczególnie na jej początku przebiega bezobjawowo. Dlatego tak ważnej jest wykonywane regularnych badań, które często mogą być jedynym sygnałem sugerującym zaburzenia metaboliczne. Badania takie zaleca się szczególnie w grupach ryzyka, do których należą osoby otyłe i z nadwagą, obciążone genetycznie (czyli takie, u których w rodzinie wystąpiły przypadki cukrzycy), osoby o małej aktywności fizycznej, z nadciśnieniem lub miażdżycą; kobiety z policystycznymi jajnikami (PCOS); kobiety, u których wystąpiła cukrzyca ciężarnych i takie, które urodziły dziecko ważące >4 kg. Badania takie powinny być oczywiście również wykonane u osób zgłaszających niepokojące objawy.

Do podstawowych testów wykonywanych w celu postawienia rozpoznania zaliczamy pomiar glukozy na czczo, test obciążenia glukozą oraz ewentualnie poziom hemoglobiny glikowanej.

O podejrzeniu cukrzycy może świadczyć podwyższony poziom glukozy we krwi na czczo. Jednak nie jest to wystarczające kryterium do postawianie diagnozy. Choremu zaleca się wykonanie testu doustnego obciążenia glukozą, w którym wykonuje się badanie krwi na czczo oraz godzinę i dwie po spożyciu 75 mg glukozy. Przekroczenie dopuszczalnych norm pozwala na rozpoznanie choroby, ale może pojawić się potrzeba wykonania dalszych badań.

Powikłania odległe

U wielu pacjentów choroba rozpoznawana jest późno – dopiero, kiedy pojawiają się symptomy powstających przez lata powikłań odległych. Objawy te również związane są z wpływem toksycznego poziomu glukozy na organizm. Hiperglikemia powoduje nadprodukcję końcowych produktów glikacji, które uszkadzają m.in. komórki nerwowe oraz ściany naczyń krwionośnych. Dochodzi do rozwoju polineuropatii związanej z uszkodzeniem nerwów. Pojawiają się zaburzenia czucia, przeczulica, drętwienie, mrowienie i ból. Drugim poważnym powikłaniem jest uszkodzenie drobnych naczyń krwionośnych (mikroangiopatia) prowadzące do zaburzeń widzenia (retionopatia) i pracy nerek (nefropatia), oraz uszkodzenie ścian dużych naczyń krwionośnych (makroangiopatia), które powoduje m.in. wzrost ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego.

Jak zapobiegać cukrzycy?

Niezależnie od etapu choroby i czasu postawienia rozpoznania najważniejsze jest odpowiednie leczenie i postępowanie profilaktyczne, które pozwalają na utrzymanie prawidłowego poziomu glukozy we krwi, a tym samym na minimalizację dokuczliwych objawów i powikłań odległych.

Jednym z takich postępowań jest suplementacja witaminy B1 (tiaminy). U diabetyków często dochodzi do jej niedoboru, a jest to ważny związek wpływający na stan układu nerwowego oraz redukcję ilości końcowych produktów glikacji. Odpowiedni poziom tiaminy w organizmie chroni przed rozwojem neuropatii i angiopatii oraz związanych z nimi objawów. Jednak ze względu na fakt, iż jest to substancja rozpuszczalna w wodzie, bardziej efektywne jest suplementowanie jej pochodnej rozpuszczalnej w tłuszczach – benfotiaminy.

Benfotiamina jest preparatem skutecznym i bezpiecznym, co potwierdzono w badaniach klinicznych. Wykazano w nich wpływ podawania tego związku na redukcję nieprzyjemnych objawów związanych z polineuropatią, jak ból oraz zaburzenia czucia. Poprawie uległ również ogólny stan chorych na cukrzycę.

Piśmiennictwo:

  1. Sieradzki J. Zasady leczenia chorych z cukrzycą w gabinecie lekarza pierwszego rodzinnego. Terapia 2011; 5: 31-135
  2. Jankowiak B i in. Powikłania cukrzycy jako choroby przewlekłej. Nowiny Lekarskie 2007; 6(76): 482-484
  3. Borodako A. Klasyfikacja i rozpoznanie cukrzycy. Terapia 2007; 5(193): 6-11
  4. Cukrzyca. Medycyna Praktyczna; http://www.mp.pl/interna/chapter/B16.II.13.1. (data wejścia 18-10-2016)
  5. Bańkowski E. Biochemia. Podręcznik dla studentów uczelni medycznych. Wyd II. Elsevier Urban & Partner 2009; WrocŁaw 383-384
  6. Winkler G, Pál B, Nagybéganyi E, Ory I, Porochnavec M, Kempler P. Effectiveness of different benfotiamine dosage regimens in the treatment of painful diabetic neuropathy. Arzneimittelforschung. 1999; 49(3): 220-4
  7. Witek P, Sieradzki J. Wpływ leczenia benfotiaminą na dolegliwości bólowe w polineuropatii cukrzycowej. Diabetologia Praktyczna 2003; 4(4): 273–277
  8. Balakumar P et al. The multifaceted therapeutic potential of benfotiamine. Pharmacological Research 2010; 61: 482–488

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *